1. შესავალი და კლინიკური პრობლემა
აორტის სარქვლის ქირურგიული მკურნალობა დღემდე რჩება გამძლეობის, ჰემოდინამიკისა და შემდგომი ცხოვრების ხარისხის კომპრომისების სფეროდ. მექანიკური პროთეზები, როგორც წესი, მაღალ სტრუქტურულ გამძლეობას უზრუნველყოფს, მაგრამ დაკავშირებულია სიცოცხლის განმავლობაში ვიტამინ K-ის ანტაგონისტის მიღებასთან, საერთაშორისო ნორმალიზებული შეფარდების (INR) კონტროლთან და სისხლდენისა თუ თრომბოემბოლიის საფრთხესთან. ბიოლოგიური პროთეზები ამცირებს მუდმივი ანტიკოაგულაციის აუცილებლობას, თუმცა შესაძლოა დროთა განმავლობაში კალციფიცირდეს, გაიხეს ან დაკარგოს ჰემოდინამიკური ფუნქცია. ახალგაზრდებში მნიშვნელოვანი ხდება მომდევნო ჩარევების მოსალოდნელი რაოდენობა, ხოლო ასაკოვან პაციენტებში — ოპერაციული რისკი, თანმხლები დაავადებები და რეაბილიტაციის შესაძლებლობა.
ამ ვითარებაში შიგეიუკი ოზაკის მიერ 2007 წელს დანერგილი აორტის სარქვლის ნეოკუსპიდიზაცია განსაკუთრებულ ინტერესს იწვევს. მისი არსი არ არის მზა ბიოპროთეზის ჩადგმა. ქირურგი იღებს პერიკარდიუმს, ამუშავებს მას, ინდივიდუალური ზომის შაბლონებით გამოჭრის ფურცლებს და აორტის რგოლზე აკერებს. შედეგად ნარჩუნდება ბუნებრივი რგოლის მოძრაობის გარკვეული თავისებურებები, არ გამოიყენება ჩვეულებრივი სტენტირებული სარქვლის კარკასი და ხშირად მიიღწევა დაბალი გრადიენტი. სწორედ კარკასის არქონა განაპირობებს როგორც მექანიკურ უპირატესობებს, ისე ხელახალი ჩარევის ტექნიკურ თავისებურებებს [1,11].
მეთოდის პოპულარობის ზრდამ გააჩინა აუცილებელი მეორე კითხვა: რა ხდება მაშინ, როდესაც ნეოსარქველი ვერ მუშაობს? არსებული ლიტერატურა ხშირად აქცენტს აკეთებს წარმატებულ ჰემოდინამიკურ შედეგებზე, მაგრამ ყოველდღიურ პრაქტიკაში ყველაზე რთულია მწვავე რეგურგიტაციის, ინფექციისა და განმეორებითი ოპერაციის გადაწყვეტილება. მძიმე უკმარისობის აღმოჩენა თავისთავად არ ხსნის, დაზიანდა პერიკარდიული ფურცელი, მისი ფიქსაცია, აორტის რგოლი თუ ფესვის ქსოვილი. თითოეულ მექანიზმს განსხვავებული მკურნალობა და პროგნოზი აქვს.
ნეოკუსპიდიზაციის შემდეგ ახალი მძიმე რეგურგიტაციის მიზეზი შეიძლება იყოს ინფექციური დესტრუქცია, ფურცლის მექანიკური დაზიანება ან კომისურული ფიქსაციის დარღვევა. ინფექციური სიმპტომების გაქრობა თავისთავად არ ადასტურებს სარქვლის ფუნქციის აღდგენას; ამიტომ აუცილებელია მექანიზმზე ორიენტირებული შეფასება.